in her language

Jest duszno w pokoju. Klimat w sam raz dla wiercipięty. Trudno w tych warunkach w ogóle wyprosić o sen, mimo iż powieki lamentują i grożą opuchlizną. Nie wiem czy jest 7:15 nad ranem czy 1:18 w nocy, bo żyję w dwóch róznych strefach czasowych. Jak widać jeszcze się nie zadomowiłam.
Jest 5 stycznia. Dla niektórych dopiero początek miesiąca, nowe możliwości itd; a dla innych niekończąca się opowieść....wiecznie zbliżający się koniec! Wstaję rano i modlę się by dni płyneły szybciej...by móc doświadczyć coś miłego na tej mojej „pustyni”.
To naprawdę nie mój klimat....
Prawie jak nie mój świat...zwłaszcza w chwilach, gdy moimi przyjaciółmi niespodziewanie stają się jaszczurki wędrujące ze mną w windzie z V-ego piętra na dół i odwrotnie.
Ja w jednym kącie Ona w drugim kącie przylepione do ściany jak eklerki do kanapy gapimy się na siebie próbując prawie błagalnym głosem powiedzieć „ STÓJ TAM GDZIE STOISZ! I BYNAJMNIEJ NIE ZECHCIEJ SIE RUSZAĆ!
Zabawny ten widok, wierzcie mi.
Ja chyba ze 100 razy większa niż moja „przyjaciółka”i 200 razy wolniejsza z moim wychodowanym Panem Pączkiem na brzuchu przypominam nic innego jak Bridget Jones z polskiej serii „dmuchawce- latawce- wiatr” gdzie ani jedno określenie nie pasuje do mnie! Ale staram się wierzcie! Zapieram dech w piersiach i maszeruję codziennie (prawie) do mego baseniku by zażyć (też prawie) morskiej kąpieli raz kraulem raz żabką. I trenuję te swoje strzępkowate mięśnie, których wciąż nie widać, jakby wiecznie bawiły sie ze mna w chowanego, robiąc mnie w bambuko za każdym razem jak je napinam na pokaz. Frustrująca czynność zwłaszcza dla kobiety! Ale by nie zawieść mego jajnikowego pokolenia jednoczę sie w tym trudzie i znoszę te okropne męki tantala z uniesioną brodą- przy okazji ćwiczę też przeklęty podwójny podbródek- stając się w ten sposób panią „developer” mimo wszelkich trudności! Ach jakąże mam z tego tytułu satysfakcję...
W nagrodę ...
sięgnę sobie po m&m'sa do szufladki:)