Z pokorą i skruchą wyznaję, Że...

...znam ludzi samotnych w tłumie

Tych, którzy bardziej

Tobie, Mi, Wam, Im ufają,
Pozostawiając,

kiedy właśnie nie powinni

Boga i siebie w tyle,
I siebie odrzucają, ranią i obwiniają
A kiedy „tracą” stają się dla siebie największym wrogiem...
widząc tylko „koniec”... a nie „początek”
i tak w tym „końcu” rosną w sile...czekając na:
Mnie, Ciebie, Was, Ich ...i tak dalej!

I dla równowagi znam też...

Tych, którzy siebie całkiem na przód wysuwają,

by iść ślepo, iść po trupach, na nic nie zwracając, za nic nie przepraszając
Którzy żyją w kłamstwie, lecz żeby się oszukać...
dorabiają własne teorie!
Żyją w niewiedzy...

Ubodzy i nieświadomi, jak duży lęk mają w sobie!

I znam też tych, którzy przyjmują,
którzy choć słabi akceptują,
Którzy cierpią i w cierpieniu odnajdują,
którzy dają ale o tym wszem i wobec nie mówią.
Którzy choć się boją nie zaprzeczają, lecz...

wychodzą na przeciw!

Którzy oprócz prawa, pokory się uczą
By zamiast żyć dumnie...
Żyć prawdziwie!!

...zbyt mało, by wyrazić!